படத்தின் பாடல்கள் எல்லாம் மிக அருமை. நம்ம ஷங்கர் மஹாதேவன் "மா"(ஹிந்தி 'அம்மா') என்று ஒரு பாடல் பாடி இருக்கிறார். அதை கண்டிப்பா கேளுங்க. பாட்டும் அருமை, பாட்டின் வரிகளும், கருத்தும் அதை விட அருமை. இந்த படத்துல சொல்லி இருக்கற விஷயம் (Dyslexia) இதுக்கு முன்னாடி நானே கேள்வி பட்டதில்லை. நூத்துல பத்து சதவீதம் பேருக்கு இந்த மாதிரி பிரச்சனை இருக்குமாம். அதனால எல்லாரும் இதை பத்தி தெரிஞ்சிகிட்டா நல்லது.
நடிகர்கள்: ஆமிர் கான் (Aamir Khan), தர்ஷீல் ஸாபரி (Darsheel Safary), திஸ்கா சோப்ரா (Tisca Chopra)
இயக்குனர்: ஆமிர் கான் (Aamir Khan)
இசை: ஷங்கர் மஹாதேவன் (Shankar Mahadevan), ஏசான் நூராணி (Ehsaan Noorani), லாய் மென்டான்ஸா (Loy Mendonsa)
கதை: அமோல் குப்டே (Amole Gupte)
எடிட்டிங்: தீபா பாடியா (Deepa Bhatia)
ஒளிப்பதிவு: சேது (Setu)
தயாரிப்பு: ஆமிர் கான் (Aamir Khan)
இணை தயாரிப்பு: அஜய் பிஜ்லி (Ajay Bijli) & சஞ்சீவ் கே. பிஜ்லி (Sanjeev K. Bijli)
நட்சத்திரங்கள் பூமியில்(Taare Zameen Par)...என்ன ஒரு அழகான தலைப்பு. அதற்கு ஏற்ப மிக அழகான ஒரு படத்தை நமக்கு தந்திருக்கிறார் ஆமிர் கான். இது அவருடைய முதல் இயக்கம் என்பது சொன்னால் தான் தெரியும். அந்த அளவுக்கு அருமையாக எடுத்திருக்கிறார் படத்தை. இப்படம் குழந்தைகள் படம் மட்டும் அல்ல, முக்கியமாக எல்லா பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும் பார்க்க வேண்டிய படம்.
படத்தின் கதாநாயகன் ஆமிர் கான் அல்ல, குழந்தை நட்சத்திரமாக வரும் தர்ஷீல் ஸாபரி தான் இப்படத்தின் கதாநாயகன். ஆமிர் கானையே தன் நடிப்பால் மிஞ்சி விட்டான் இந்த சிறுவன். இச்சிறுவனை பற்றி தான் இப்படத்தின் கதையே. ஆமிர் கான் படத்தின் பாதியில் தான் அறிமுகம் ஆகிறார். இச்சிறுவன் டிஸ்லெக்ஸ்யா (dyslexia) என்ற ஒரு விதமான இயலாமையால் பாதிக்கப்படுகிறான். எழுத்துக்களை அறிவதிலும், படிப்பதிலும் ஏற்படும் சிரமமே டிஸ்லெக்ஸ்யா. உதாரணத்துக்கு "b/d" "w/m" போன்று ஒரே மாதிரியாக தோன்றும் எழுத்துக்களை பார்க்கும் பொழுது குழப்பம் ஏற்படும். எழுத்துக்களை மாற்றி மாற்றி எழுதி விடுவர்.
இதனால் மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் இச்சிறுவனால் படிப்பில் சரியாக கவனம் செலுத்த முடியாமல் போகிறது. அனைத்து பாடங்களிலும் தோல்வி அடைகிறான். பாடங்களில் மட்டுமே இவன் இப்படி, ஆனால் ஓவியம் வரைவதில் இவன் தன் வயதிற்கு மிஞ்சிய ஆற்றல் கொண்டவன். இவனது சிரமம் தெரியாத ஆசிரியர்களும், பெற்றோர்களும் இவனை எவ்வளவோ கண்டித்து பார்த்தும் ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லாததால் இவனை போர்டிங் பள்ளியில் சேர்த்து விடுகிறார்கள். விருப்பமில்லாமல் போர்டிங் பள்ளியில் சேரும் அச்சிறுவனின் பிரச்சனை இன்னும் அதிகமாகிறது. ஒரு கட்டத்தில் அவன் யாரிடமும் பேசுவதையே நிறுத்தி விடுகிறான், தன் பெற்றோரிடம் கூட. இந்நிலையில் தான் ஆமிர் கான் கலை ஆசிரியராக அந்த பள்ளிக்கு வருகிறார். இச்சிறுவனின் பிரச்சனையை தெரிந்து கொண்டு அதை தீர்த்து வைக்க போராடுகிறார். இதுவே படத்தின் கதை.
தவமாய் தவமிருந்து படத்தை யாரெல்லாம் அழுது கொண்டே பார்த்தீர்களோ அவங்கெல்லாம் இந்த படத்தை பார்க்க செல்லும் பொழுது மறக்காம கைக்குட்டையை எடுத்து செல்லவும். ரொம்ப தேவைப்படும். ஒவ்வொரு நெஞ்சை நக்குற காட்சியிலும் பக்கத்துல உக்கார்ந்து இருக்கவங்களுக்கு தெரியாம கைக்குட்டையை எடுத்து கண்ணை துடைச்சிட்டு வைக்கறதுக்குள்ள...அப்பப்பா போதும் போதும்னு ஆயிடுது. இதுல முக்கியமா அந்த சிறுவனுடைய அப்பா, அம்மா பாத்திரங்களை சொல்லியே ஆக வேண்டும். ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நல்லா நடிச்சிருக்காங்க. இவங்க ரெண்டு பேர் கேரக்டர பார்க்கும் பொழுது எல்லாருக்கும் அவங்க அவங்க அப்பா அம்மா ஞாபகம் வருவாங்க. படம் கொஞ்சம் மெதுவா தான் போது. ஆனாலும் நல்லா இருக்கு. அசுதோஷ் கௌரிகர்(Ashutosh Gowrikar - லகான் & ஸ்வதேஸ்) ஸ்டைல் கொஞ்சம் படத்துல தெரியுது. படத்தில் சில காட்சிகளில் மிக அழகாக அனிமேஷன் செய்து குழந்தைகளை கவரும் வண்ணம் வித்யாசமாக காட்டியிருக்கிறார்கள். இந்த படம் மெதுவாக பிக் அப் ஆகி சூப்பர் ஹிட் ஆகும்.
Monday, January 7, 2008
தாரே சமீன் பர் (Taare Zameen Par) திரைப்பட விமர்சனம்
Posted by Sathiya at 8:22 AM 1 comments
Labels: Movie Reviews
Saturday, December 22, 2007
ரீரீமிக்ஸ்...
இப்போ டிவில எல்லாரும் பழைய நடிகர்கள் புதிய பாடல்களுக்கு ஆடி இருந்தால் எப்படி இருக்கும்னு கற்பனை செஞ்சி அவங்களே ஆடி காட்டறாங்க. பார்க்க நகைச்சுவையாக இருக்கும். நான் நிஜமாவே பழைய நடிகர் ஒருத்தர் ஒரு லேட்டஸ்ட் பாட்டுக்கு ஆடி இருந்தால் எப்படி இருக்கும்னு ரீமிக்ஸ் செய்து பார்த்தேன். நல்லாத்தான் இருக்குனு நினைக்கிறேன். நீங்களும் பார்த்துட்டு எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க. இதுல 'உங்கள்' பாக்யராஜ் இப்போ வந்த விஜய் நடித்த அழகிய தமிழ் மகன் படத்துல வர 'பொன்மகள் வந்தால்' ரீமிக்ஸ் பாட்டுக்கு ஆடி இருக்கார். மறக்காம ஸ்பீக்கர ஆன் பண்ணிட்டு பாருங்க. இதனுடைய youtube லிங்க்: http://www.youtube.com/watch?v=eaN_GJZo6ck
Posted by Sathiya at 9:55 PM 8 comments
Tuesday, December 18, 2007
விதி!
காலையில் காப்பீடு முகவர்(இன்சூரன்ஸ் ஏஜென்ட்) வந்து பேசிவிட்டு போனதில் இருந்து ராஜனுக்கு மனது என்னவோ போல் இருந்தது. அலுவலகத்தில் ஒழுங்காக வேலை கூட செய்ய முடியவில்லை அவனால். அவன் மனதில் பல சிந்தனைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
ராஜனுக்கு வயது ஐம்பது ஆகிறது. அவன் ஒவ்வொரு மாதமும் வாங்குற சம்பளத்தில் வீட்டிற்கு தேவையான அத்தியாவசிய தேவைகள் போக அவனால் இதுவரை வேறு எதுவும் செய்ய முடிந்ததில்லை. அவனுக்கு பதினைந்து வயதில் ஒரே ஒரு மகள். அவளை நன்றாக படிக்க வைத்து ஒரு டாக்டராக ஆக்க வேண்டும் என்பதே ராஜனுக்கும் அவனது மனைவிக்கும் கனவாக இருந்தது. அதற்காக தங்களுக்கென இவர்கள் எதுவும் செய்து கொண்டதே இல்லை. சினிமா, சுற்றுலா என இவர்கள் வெளியில் சென்று பல வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. தங்கள் மகளை அவளது பள்ளியில் எங்காவது சுற்றுலா கூட்டி சென்றால் மறுக்காமல் அனுப்பி விடுவார்கள். இதனாலேயே ராஜன் காப்பீடு முகவர்கள் யார் அவனிடம் வந்தாலும் ஏதாவது சாக்கு போக்கு சொல்லி நழுவி விடுவான். இம்முறை நண்பர் ஒருவர் அனுப்பியதால் அவனால் மறுக்க முடியவில்லை. அவர் வந்து சென்ற பின் அந்த முகவர் கூறிய சில வார்த்தைகள் ராஜனின் மனதை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது.
"என்ன சார் நீங்க. ஐம்பது வயசாகுது. இன்னும் ஒரு இன்சூரன்ஸ் கூட எடுக்கலைன்னு சொல்றீங்க. திடீல்னு உங்களுக்கு ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா உங்க மனைவி மகளை யார் காப்பாற்றுவார்கள்?" இதான் ராஜனின் மனதை உறுத்திக்கொண்டிருந்தது.
தன் மகளை விட தனது மனைவியைப் பற்றியே, அவன் முழு சிந்தனையும் இருந்தது. "எனக்காகவே வாழ்ந்து கிட்டு இருக்காளே? நான் இல்லைன்னா என்ன செய்வா? அவளுக்குன்னு நான் பெருசா ஒண்ணுமே பண்ணதில்லை. இருந்தாலும் எவ்வளவு அழகா குடும்பத்த நடத்துறா. எனக்கு என் உயிர் மீது ஆசை இல்லைன்னாலும், என் சீதாவுக்கு நான் தானே உயிர். அவளுக்கு ஒண்ணுமே செய்யாம நான் போயிட்டா அவ என்ன கஷ்டபடுவா? என்னை விட என் சீதாவ யார் நல்லா பார்த்துக்குவா? என்னால நெனச்சி கூட பார்க்க முடியலே!" இப்படி நினைத்து கொண்டிருக்கும் போதே அவனது கண்களில் கண்ணீர் எட்டிப் பார்க்கிறது. அன்று மதியம் சாப்பிடக்கூட செல்லவில்லை ராஜன்.
ஒரு வழியாக அன்று வேலை முடிந்து தன் சக ஊழியர்களுடன் வீடு நோக்கி நடை போடுகிறான். அவனுக்குள் அந்த சிந்தனைகள் இன்னமும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. "இத்தனை நாள் இல்லாமல் ஏன் நமக்கு திடீல் என்று இந்த பயம்? உடல் முதுமை அடைய அடைய மனம் தானாக தளர்ச்சி அடைகிறது என்பது உண்மை தான். என்னால் என் முதுமையை உணர முடிகிறது. அந்த முகவர் சொன்னது போல் ஏதாவது ஆகிவிட்டால்? இல்லை அதற்குள் கண்டிப்பாக என் சீதாவிற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும். நான் இல்லைனா பாவம் அவ என்ன செய்வா? அவளுக்கு என்னையும் மகளையும் தவிர வேறு ஒண்ணுமே தெரியாதே. அவளுக்கு அம்மா அப்பா அல்லது கூட பிறந்தவர்கள் யாராச்சும் இருந்தாலும் பரவா இல்லை. அவளுக்கு உலகமே நாங்க இரண்டு பேரும் தானே. இப்போ தான் புரிகிறது எதற்கு அவள் அடிக்கடி எனக்கு முன்னால் சுமங்கலியாக சென்று விட வேண்டும் என்று கூறுவாள் என்று. வீட்டுக்கு போனதும் முதல் வேலையா அந்த முகவரிடம் பேச வேண்டும்" என்று நினைத்துக்கொண்டே வீட்டை அடைகிறான்.
வீட்டினுள்ளே அடி எடுத்து வைக்கும் நேரம் தொலைபேசி மணி அடிக்கிறது. அவன் சென்று எடுப்பதற்குள் அவனது மகள் ஓடி வந்து பேசுகிறாள். எதையோ கேட்டவள், திடீர் என்று தொலைபேசியை அப்படியே போட்டு விட்டு தன் தந்தை அருகில் நிற்பது சற்றும் தெரியாதவளாய் அழுதுகொண்டே அலறுகிறாள், "அம்மா! அப்பா ஆபீஸ்ல இருந்து வர வழில நெஞ்சு வலி வந்து சூர்யா ஹாஸ்பிடல்ல ICUல இருக்காராம் மா!"
(சின்னதா ஒரு நப்பாசை! அதான் சர்வேசன் போட்டிக்காக என் வாழ்கையில எழுதுன முதல் கதை!)
Posted by Sathiya at 11:14 PM 4 comments
Labels: சிறுகதை
Monday, December 17, 2007
பில்லா 2007 திரைப்பட விமர்சனம்
இயக்குனர்: விஷ்ணுவர்தன்
இசை: யுவன் ஷங்கர் ராஜா
கதை: சலீம் கான், ஜாவேத் அக்தர்
எடிட்டிங்: ஸ்ரீகர் பிரசாத்
ஒளிப்பதிவு: நிரவ் ஷா
தயாரிப்பு: சுரேஷ்
பில்லா ரஜினி படத்தை அஜித்த வச்சு ரீமேக் செய்யறாங்கனு கேள்வி பட்ட உடனே இது சரி பட்டு வருமானு யோசிச்சேன். அப்புறம் பில்லா படங்களை(stills) பார்த்ததும் பரவா இல்லைன்னு தோணுச்சு. இப்போ படத்தை பார்த்ததுக்கப்புறம் இந்த படத்தை அஜித்தை தவிர வேறு யாரும் இவ்வளவு நல்லா செய்திருக்க முடியாதுன்னு தோணுது. (நான் ஷாருக்கான் நடித்த ஹிந்தி டான் ரீமேக் படமும் பார்த்திருக்கேன். ஆனா நான் தூங்கி வழிஞ்சிகிட்டு பார்த்த முதல் ஷாருக்கான் படம் இதான். இந்த ரோல் ஷாருக்கானுக்கு சுத்தமா பொருந்தவே இல்லை. இதை சல்மான்கான் இல்ல ஹ்ரித்திக் ரோஷன் பண்ணி இருந்தால் நல்லா இருந்திருக்கும்னு தோணுச்சு. இல்ல சஞ்சய்தத் மிகவும் பொருந்தி இருப்பார்.)
படத்துல என்னை ரொம்ப கவர்ந்தவை தல அஜித், பின்னணி இசை மற்றும் ஒளிப்பதிவு. தலைய பார்த்த உடனே நான் மேர்சில் ஆயிட்டேன். சும்மா கலக்கலா இருக்காரு. செரியான ஸ்டைல் காட்டியிருக்கார்! வாலிக்கு அப்புறம் ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு இந்த மாதிரி அஜித்த பார்க்க ரொம்ப நல்லா இருந்தது. அஜித் இதுல ஒரு கேரக்டர்ல அடிக்கடி புகை பிடிக்கிறார். அதை பார்த்த உடனே எனக்கு நம்ம ராமதாஸ் தான் ஞாபகம் வந்தாரு. அவர் கிட்ட இருந்து கூடிய சிக்கிரம் ஒரு அறிக்கை எதிர்பார்க்கலாம். சொல்ல மறந்துட்டேன். தலைக்கு கொஞ்சம் தொப்பை மட்டும் நல்லா தெரியுது. அத மட்டும் கொரச்சா இன்னும் நல்லா இருக்கும்.
பின்னணி இசைல யுவன் சும்மா பிச்சு ஒதரி இருக்காரு. படத்தை பார்த்து நான் பேஜார் ஆயிட்டேன். அதிலும் அந்த பில்லா தீம் மியூசிக்க அடிச்சிக்க முடியாது. இதை நீங்க திரை அரங்கில் பார்த்தால் தான் முழுவதுமாக அனுபவிக்க முடியும். அதே போல் ஒளிப்பதிவு. ரொம்ப நல்லா இருந்தது. ஒரு தமிழ் படம் பார்க்குற மாதிரியே இல்ல. படத்த பார்த்துட்டு வந்ததுக்கப்புறம் யார் ஒளிப்பதிவுன்னு வலைல தேடி பார்த்தா நிரவ் ஷாவாம். இவர் தான் தூம் 2, போக்கிரி படங்களின் ஒளிப்பதிவாளர். அதான்!
திரைஅரங்குல அஜித்க்கு இணையா நயன்தாராவுக்கும் விழில் பறக்குது. உடம்ப குறைத்து ரொம்ப ஸ்லிம்மா இருக்காங்க. படம் பூராவும் நடக்கறாங்க, நிக்கறாங்க இல்ல ஓடறாங்க. கொஞ்சம் கவர்ச்சியா நடிச்சி இருக்காங்க. மத்தபடி நயன்தாரா, நமீதா, சந்தானம் இவங்களுக்கு பெருசா ஒண்ணும் ரோலே இல்ல. படத்துல முக்கியமா வர்றது அஜித், பிரபு மற்றும் ரஹ்மான்.பிரபு எப்பவுமே ஹீரோவா நடிக்கரத விட இந்த மாதிரி சின்ன சின்ன வேஷத்துல தான் நல்லா அசத்துவாறு. உதாரணத்துக்கு அஞ்சலி படம். இதுலையும் ரொம்ப நல்லா பண்ணி இருக்காரு. இவரது குரல் சில இடத்துல நடிகர் திலகம் பேசுவது போலவே இருக்குது. இன்னும் சொல்ல போனால் விடுதலை படத்துல சிவாஜி பண்ணி இருப்பாரே அதே மாதிரி பண்ணி இருக்கார். தல இவர வச்சு சில காட்சிகள்ல காமெடி எல்லாம் பண்ணி இருக்கார். தலைக்கு இது போல காமெடி எல்லாம் வருமானு ரொம்ப ஆச்சர்யமா இருந்தது. உண்மையிலேயே ரொம்ப நல்லா பண்ணி இருந்தார். இயக்குனருக்கு பாராட்டுக்கள்!
ரஹ்மானும் நல்லா நடிச்சிருக்கார். அவருக்கு இந்த போலீஸ் வேடம் நல்லா பொருந்துது. பழைய படத்தோட ரீமேக் என்பதால சில விஷயங்கள் லாஜிக்கலா இடிக்குது. ஆனா அதெல்லாம் பார்க்கப்பிடாது. படம் கண்டிப்பா நல்லா ஓடும். இன்னும் நிறைய பழைய படங்கள் ரீமேக் ஆகி வரும். அதுல நிறைய ரஜினி படமாத்தான் இருக்கும் (விஜய் முரட்டு காளை பண்ணுவார்னு நினைக்கிறேன்). மொத்தத்துல பில்லா கண்டிப்பா பார்க்க வேண்டிய படம். எனக்கே இன்னொரு வாட்டி பார்க்கணும் போல இருக்கு (நான் அஜித் விசிறி கிடையாது)!
Posted by Sathiya at 8:41 AM 3 comments
Labels: Movie Reviews, சினிமா
Monday, December 3, 2007
என்சேன்டெட், ஆஜா நாச்லே திரைப்பட விமர்சனம்
நடிகர்கள்: அமி அடம்ஸ் (Amy Adams), பாட்ரிக் தேம்ப்செய் (Patrick Dempsey), ஜேம்ஸ் மார்ஸ்டென் (James Marsden), திமோதி ஸ்பால் (Timothy Spall
இயக்குனர்: கெவின் லிமா (Kevin Lima)
தயாரிப்பு: வால்ட் டிஸ்நி பிக்சர்ஸ் (Walt Disney Pictures)
எனக்கு பேரி டேல் (Fairy Tale) கதைன்னா சின்ன வயசுல இருந்தே ரொம்ப பிடிக்கும். அதான் இந்த படம் ரிலீஸ் ஆனவுடனே போய் பார்க்கணும்னு நெனச்சிட்டு இருந்தேன். ஆனா கதாநாயகிய போஸ்டர்ல பார்த்தா அவ்வளவா பிடிக்கல. (அது என்னவோ நாம எப்ப படத்துக்கு போனாலும் யார் நடிக்கிரான்னு கேட்டுட்டு தான் போவோம். யார் டைரக்டர்னு இப்போ தான் கொஞ்ச நாளா கேக்க ஆரமிச்சிருக்கோம்) இருந்தாலும் படத்துக்கு போனேன். ரொம்ப நல்லா இருந்தது. எனக்கு படம் ரொம்ப பிடிச்சதுக்கு காரணமே கதாநாயகியோட(Amy Adams) நடிப்பு தாங்க. கலக்கிட்டாங்க. ஒரு வெகுளித்தனமான, அப்பாவியான பெண்ணாக ரொம்ப அழகா நடிச்சிருக்காங்க. சூப்பர்!
கதைல இவங்க பேரி டேல் உலகத்துல இருந்து நம்மளோட நிஜ உலகத்துக்கு வந்துடறாங்க. அப்புறம் என்ன நடக்குதுன்றது தான் கதை. படத்துல நல்ல காமெடி, காதல் மற்றும் பாட்டெல்லாம் இருக்கு. சில காட்சிகள்ல நம்ம இந்திய படம் பார்க்குற மாதிரி இருக்கும். ஆக மொத்தத்துல இது எல்லாரும் பார்க்க கூடிய ஒரு நல்ல பொழுது போக்கான படம். கண்டிப்பா பாருங்க!
நடிகர்கள்: மாதுரி தீக்ஷிட், அக்ஷய் கண்ணா, குனால் கபூர், கொன்கொனா சென் ஷர்மா, திவ்யா தட்டா, இர்பான் கான்
இசை: சலீம் சுலைமான்
தயாரிப்பு: ஆதித்ய சோப்ரா
இது மாதுரி தீக்ஷிட் சினிமாவில் மறுபிரவேசம் செய்திருக்கும் படம். மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகளுக்கு இடையில் வெளியாகி இருக்கும் இப்படம் ஓரளவே வெற்றி கண்டுள்ளது.
கதைன்னு சொல்ல போனா பெருசா ஒண்ணும் இல்லீங்க. அமெரிக்காவில் வாழ்ந்து வரும் மாதுரி தனது கிராமத்தில் தான் நடனம் பயின்ற அரங்கினை தன் குருநாதர் மறைவிற்கு பின் இடிக்க நினைப்பவர்களிடம் இருந்து அதை அழியாமல் காப்பாற்றுவதே கதை. இதுக்காக ஒரு பந்தயம் போட்டு அந்த கிராமத்துல இருக்கவங்கள வச்சே ஒரு நடன நிகழ்ச்சி நடத்தி காட்டுவாங்க மாதுரி. படத்தை பூராவும் அழகாக கிராமத்திலேயே எடுத்திருக்கிறார்கள். பாராட்ட வேண்டிய விஷயம். இப்பொழுதெல்லாம் ஹிந்தி படங்களை வெளிநாட்டில் தான் எடுக்கிறார்கள். அவ்வப்போது இப்படம் 'ஸ்வதேஸ்' மற்றும் 'லகான்' திரைப்படங்களை நினைவூட்டும்.
இப்படம் ஓடுவதற்கு முக்கிய காரணம் மாதுரி தான். அப்பா! என்ன ஒரு நடனம்? சும்மா பிச்சு ஒதரிட்டாங்க. இப்போ இருக்கும் இளம் வயது நாயகிகள் கூட இப்படி ஆட முடியாது. திருவிளையாடல் ஸ்டைல்ல 'டான்ஸுக்கு மதுரின்னு' சொல்ல வச்சுட்டாங்க! என்னை ரொம்ப கவர்ந்தது கொன்கொனா சென்னுடைய (Konkona Sen) நடிப்பு தான். வழக்கம் போல இந்த படத்துலயும் எல்லாரையும் தூக்கி சாப்பிட்டுட்டாங்க, நடிப்புல. நடன தேர்வுக்காக இவங்க ஒரு காட்சியில ஆடி கட்டுவாங்க பாருங்க.... சான்ஸே இல்ல! ஆட தெரியாத ஒருத்தர் எப்படி ஆடுவரோ அதே மாதிரி மிகவும் நேர்த்தியா பண்ணி இருப்பாங்க. அப்புறம் அக்ஷய் கண்ணா. இவரும் வழக்கம் போல மிகவும் யதார்த்தமாக நடித்திருக்கிறார். இவருடைய நடிப்பு எனக்கு எப்பவுமே ரொம்ப பிடிக்கும். இர்பான் கான் இதுல வெறும் நட்பிற்காக வந்து போகிறார், அதனால நடிக்க பெருசா வாய்ப்பில்லை. எனக்கு தெரிந்து ஹிந்தில நானா படேகர்க்கு(Nana Patekar) அடுத்து இவர்தான்.
சரி விஷயத்துக்கு வருவோம். நீங்க மதுரியோட விசிறியா இருந்தீங்கனா மட்டும் இந்த படத்தை பாருங்க! இல்லைன்னா உங்களுக்கு போர் அடிக்கும்!
Posted by Sathiya at 8:41 AM 3 comments
Labels: Movie Reviews, சினிமா
Wednesday, November 28, 2007
கட்டாய கிராமப்புற சேவை திட்டம்!
இந்த விஷயம் ஒரு வாரமா பரபரப்பா தமிழ் நாட்டுல நடந்துக்கிட்டிருக்கு. மருத்துவ படிப்பு காலத்தை 51/2 ஆண்டில் இருந்து 61/2 ஆண்டாக உயர்த்துவதை எதிர்த்து தமிழ் நாட்டுல இருக்க எல்லா அரசு மருத்துவ கல்லூரி மாணவர்களும் போராட்டம் நடத்திட்டு இருக்காங்க. இந்த விஷயத்தை சில பேர் அரசியலாக்கி ஆதாயம் தேடுறாங்க.
ஆனா உண்மையிலேயே மாணவர்களுக்கு என்ன பிரச்சனை? மருத்துவ படிப்பு காலம் 51/2 ஆண்டில் இருந்து 61/2 ஆண்டாக உயர்த்தப்படுவதாக இருந்தால் அவர்களின் போராட்டம் சரியே. ஆனால் உண்மை இதுவல்ல என்று சொல்கிறார்கள். அவர்கள் சொல்வது உண்மையானால், 51/2 ஆண்டு படிப்பு முடிந்த பின் 1 வருடம் அவர்களுக்கு அரசாங்க வேலை கிடைக்கும் திட்டமே இது. அதுவும் முதல் 4 மாதம் கிராமங்களில் உள்ள அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திலும், அடுத்த 4 மாதம் தாலுகா மருத்துவமனையிலும், கடைசி 4 மாதம் மாவட்ட மருத்துவமனையிலும் பணியாற்ற வேண்டும் என்று 'அறிக்கை' தாஸ் (டாக்டர் ராமதாஸ்) சொல்கிறார். இதுல 4 மாதம் மட்டும் தான் கிராமத்தில் பணி புரிய வேண்டுமாம். இத செய்ய இவங்களுக்கு என்னவாம்? இவங்களுக்கு கிராமத்துல கிடைக்கிற அனுபவம் வேற எங்க கிடைக்கும்!
அது மட்டும் இல்லாம ரூ. 8,000 ஊக்கத் தொகையாக வேற தராங்களாம். அப்புறம் என்னங்க பிரச்சனை இவங்களுக்கு? எனக்கு தெரிஞ்சு நிறைய எம்.பி.பி.எஸ் படிச்ச டாக்டருங்க வேலை கிடைக்காம சுத்திட்டு இருக்காங்க. இன்னும் நிறைய பேர் ரொம்ப கம்மியான சம்பளத்துல சின்ன சின்ன வேலை பார்த்துட்டு இருக்காங்க. ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்து, மெரிட்ல சீட் வாங்கி படிக்க வந்த எந்த மாணவர்களும் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். எம்.பி.பி.எஸ் படிக்க பல லட்சம் பணம் செலவு செய்து விட்டு, படித்து முடித்தவுடன் மேல் படிப்பிற்காக மேலை நாடுகள் செல்ல திட்ட மிட்டிருக்கும் மாணவர்கள் தான் இதை எதிர்ப்பவர்கள் என்று நினைக்கிறேன். எம்.பி.ஏ படிக்க இரண்டு வருடம் வேலை அனுபவம் கேட்கிறார்களே, அது போல இவங்களுக்கு ஒன்னும் கிடையாதா? இதை விசாரிக்க சாம்பசிவராவ் குழுன்னு ஒன்னு அமைச்சு இருக்காங்களாம். அவங்க பல ஊர்ல கருத்து கேட்டுட்டு இங்க வந்து, தமிழ் நாட்ட தவிர வேற எங்கேயும் இந்த மாதிரி எதிர்ப்பு தெரிவிக்கலைன்னு சொல்றாங்க.
இந்த திட்டம் இன்னும் சட்டமாக கொண்டு வரலை, அதுக்குள்ள எதுக்கு இந்த போராட்டம்? அப்படியே வந்தாலும், அது இனிமே எம்.பி.பி.எஸ் படிக்க வரவங்களுக்கு தானே பொருந்தும்? இதை எல்லாம் முதல்ல அரசாங்கம் தெளிவுப் படுத்தனும். அப்படி தெளிவு படுத்துன பிறகும் இந்த போராட்டம் தொடர்ந்துச்சுனா இந்த பய புள்ளைங்க வேலைக்கு ஆக மாட்டாய்ங்க! இதுல எனக்குத் தெரியாத மறைந்து கிடக்கும் ரகசியம் ஏதாவது இருந்தால் சொல்லுங்க. கேட்டுக்கறேன்!
Posted by Sathiya at 10:15 PM 5 comments
Labels: நாட்டு நடப்பு
Friday, November 23, 2007
அரைத்த மாவு!
100 ஆண்டு கால இந்திய சினிமாவில் நிறைய சாதனைகள் உள்ளன. இந்திய சினிமா ஜூலை 7, 1896 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது. தமிழ் சினிமா ஆரம்பித்து 75 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகி விட்டது. இதில் தனி மனித சாதனைகள் ஏராளம். அதை எல்லாம் பற்றி நான் இங்கு பேசப் போவதில்லை.
இத்தனை வருட காலத்திலும் ஒரு சில விஷயங்களை காட்சிகளை பல படங்களில் ஒரே மாதிரி தான் எடுக்கிறார்கள். இதில் சில இன்றும் தொடர்கிறது. இது போல காட்சிகள் வரும்போது அடுத்து என்ன நடக்கும்னு சின்ன பசங்களுக்கு கூட தெரியும். அவற்றை பற்றி தான் நான் இங்கு சொல்லப் போகிறேன். இதுல நிறைய 70-80 களில் வந்தவையே.
காட்சி 1: யாராச்சும் ஒருத்தர் படுத்த படுக்கையா இருப்பார். ஏதோ உண்மைய சொல்ல பல நாளா முயற்சி பண்ணுவார். கடைசியா பாதி மட்டேற சொல்லிட்டு உயிரை விட்டுருவார். ஹய்யோ ஹய்யோ!
காட்சி 2: இது ரொம்ப பிரபலம். சின்ன வயசுல இந்த மாதிரி படம் ஆரமிச்சுதுனா ரொம்ப ஆவலா குந்திகின்னு பார்ப்போம். எதுத்த உடனேயே ஒரு கொள்ளை கார கும்பல் வந்து ஒரு வீட்டுல இருக்கற எல்லாரையும் போட்டு தள்ளிடுவாங்க. அதுல ஒரே ஒரு சின்ன பயனோ பொன்னோ மட்டும் தப்பிச்சு போயிடுவாங்க. இவங்க தான் படத்தோட கதாநாயகன் அல்லது கதாநாயகி. இன்னும் சில படத்துல தப்பிச்சி போனவங்க கூட ஏதாச்சும் வீட்டு அல்லது காட்டு விலங்கும் சேர்ந்துக்கும். ஹ்ம்ம்... ஆத்தாளுக்கு ஒரு மாத்தாளு, அடுப்பு கட்டைக்கு ஒரு தொடப்ப கட்ட! இந்த பழ மொழிய எங்க பாட்டி அடிக்கடி சொல்லுவாங்க. இத ரொம்ப நாளா உபயோகிக்கனும்னு பார்த்தேன்...அதான்;)
காட்சி 3: அப்புறம் இந்த இரட்டை வேடம் போட்டு ஹீரோ நடிக்கும் படத்துல பார்த்தீங்கனா, அவங்க சகோதரர்களா வந்தா படம் ஆரமிக்கும் போதே பிரிஞ்சுடுவாங்க. அப்புறம் கடைசியில ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு ஒன்னு சேருவாங்க. அப்ப கூட யாருக்காச்சும் ஜோடி இல்லனா அவங்கள கொன்னுடுவாங்க. அவ்வ்வ்வுங்!
காட்சி 4: ஒரு பயங்கர வில்லன காட்டுவாங்க. அவன எதிர்த்து யார் பேசினாலும் அவங்கள உடனே பேச்சே இல்லாம கொன்னுடுவான் வில்லன். ஆனா நம்ம ஹீரோ பேசினா மட்டும் முதல மாத்தி மாத்தி டயலாக் தான். அப்புறம் எப்படியாவது ஹீரோவ பிடிசிடுவான் வில்லன். ஆனா உடனே சாகடிக்க மாட்டான். ஹீரோவ ஒரு ரூம்ல வச்சு கட்டி(ரொம்ப ஈசியா அவுக்குற மாதிரி) ஒரு குண்டு வச்சுட்டு(அதுக்கும் வெடிக்க நேரம் ஜாஸ்தியா வச்சு ட்டு) போயிடுவான். ஹீரோ தப்பிச்சு வந்து வில்லன கொன்னுடுவாரு. இஸ்ஸ்ஸப்பா! இப்பவே கண்ண கட்டுதே!
காட்சி 5: ஒரு படத்துல ஹீரோ நல்லா பொண்ணுகள கிண்டல் பண்ணி பாட்டு எல்லாம் பாடுவாரு. இத ரொம்ப ஜாலியா காட்டுவாய்ங்க. இன்னொரு படம். அதே காட்சி. ஆனா இப்போ ஹீரோக்கு பதில் வில்லன். அப்புறம் என்ன நடக்கும்னு உங்களுக்கே தெரியும். என்ன கொடுமை இது?
காட்சி 6: இது காலா காலத்துக்கும் நடந்துட்டு வருது. ஹீரோயின்னுக்கும் வேறு ஒருத்தருக்கும் கல்யாணம் நிச்சயம் ஆயிடும். ஆனா கடைசியில நம்ம ஹீரோ பொண்ண தட்டிட்டு போயிடுவாரு. இதுக்காக நல்லவரா இருந்த முதல்ல நிச்சயமானவர கெட்டவரா மாத்திடுவாங்க. ரைட்டு விடு!
காட்சி 7: இதான் எனக்கு தெரிந்த காட்சிகள்லயே டாப்புங்க. படத்துல யாராச்சும் ரெண்டு பேரு ரொம்ப நல்லா அன்யோன்யமா இருப்பாங்க. திடீல்னு அவங்களுக்குள்ள ஒரு பெரிய பிரச்சனை வரும். ஆனா மெய்யாலுமே என்ன நடந்ததுன்னு ஒருத்தருக்கு தெரியாது. இன்னொருத்தர் அதை சொல்ல வருவார். அப்ப இவரு:
"வேண்டாம்! நீ ஒண்ணும் சொல்ல வேண்டாம். உன்ன பார்க்கவே எனக்கு பிடிக்கல. இங்க இருந்து போயிடு"
"நீ என்ன சொல்லப்போறேன்னு எனக்கு தெரியும். வேண்டாம்! போயிடு!"
இப்படி இல்லனா, பக்கத்துல இருக்க ஒருத்தர பார்த்து, "அவன இங்க இருந்து போகச் சொல்லு. இல்ல நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன்", இப்படி எல்லாம் சொல்லி அனுப்பிடுவாரு.
இதுல இன்னும் கொடுமை என்னன்னா, உண்மைய சொல்ல முயற்சி பண்றவர், கடைசி வரைக்கும் "நான் என்ன சொல்ல வரன்னா, நான் என்ன சொல்ல வரன்னா" இப்படி சொல்லியே நேரத்த ஓட்டிடுவார். அவரு சொல்ல வர உண்மை "நான் என்ன சொல்ல வரன்னா"வை விட சின்னதா தான் இருக்கும்!
அப்புறம் படத்தோட கடைசியில ஒரு சின்ன குழந்தையோ அல்லது சம்பந்தமே இல்லாத ஒருத்தரோ உண்மைய சொல்ல இவங்க ஒன்னு சேர்ந்துடுவாங்க. சொல்ல போனா இந்த மேட்டர வச்சு தான் முழு கதையே! லைட்டா வலிக்குதா?
இஸ்ஸப்பாடா......என் மனசுல இருந்தத எல்லாம் கொட்டிட்டேன்!
Posted by Sathiya at 1:17 PM 2 comments
Wednesday, November 21, 2007
நான் சமீபத்தில் எடுத்ததில் எனக்கு பிடித்த சில படங்கள்...
Posted by Sathiya at 5:25 PM 8 comments
Labels: படங்கள்
Monday, November 19, 2007
சாவரியா...
இல்லீங்கோ நான் உங்கள சாக சொல்லலீங்கோ...இது இப்போ வந்து இருக்குற ஹிந்தி படத்தோட டைட்டில். ஆனா இந்த படத்தை பார்த்தா நீங்க அந்த முடிவுக்கு தான் வருவீங்கன்னு பயலுக சொல்றாய்ங்க. அத கேட்டுட்டு தான் நான் என் முடிவ மாத்திகிட்டு ஷாருக்கான் படத்துக்கு போனேன்.
இன்னைக்கு என் கூட வேலை பாக்குற வட இந்திய பையன் ஒருத்தன் சாவரியா படத்தோட கதைய சொன்னான். அவன் கதைய சொல்ல சொல்ல அது எனக்கு ஏற்கனவே பரிட்சியமான கதை மாதிரி இருந்துது.
படத்தோட முடிவ கேட்டவுடனே தான் தெரிஞ்சிது அது நம்ம தமிழ் படம் "இயற்கை". அடப்பாவீங்களா...இதுக்கா இவ்வளவு பில்ட்-அப்? யய்யாடி! இத நான் சஞ்சய் லீலா பான்சாலி கிட்ட இருந்து எதிர் பாக்கல. ஒரு விஷயம் தான் எனக்கு புரியல. இத நம்ம ஆளுங்க கிட்ட கேட்டு வாங்கி எதுத்தாங்களா இல்ல சுட்டுடாங்கலானு! ஏன்னா நம்ம ஆளுங்க கிட்ட இருந்து இன்னும் ஒரு ரியாக்க்ஷனும் காணோம்!
Posted by Sathiya at 6:53 PM 2 comments
Saturday, November 10, 2007
ஓம் சாந்தி ஓம் திரைப்பட விமர்சனம்
மசாலா கலவை!
தயாரிப்பு: கௌரி கான் (ஷாருக்கான் துணைவி)
இயக்குனர்: பாரா கான் (Farah Khan)
நடிகர்கள்: ஷாருக்கான், தீபிகா படுகோனே, ஸ்ரேயாஸ் தல்படே
இசை: விஷால்-சேகர்
ஒளிப்பதிவு: வி. மணிகண்டன்
இது ஒரு முழு நீள மசாலா திரைப்படம். இப்படம் நம் கமல் நடித்த எனக்குள் ஒருவன் திரைப்படத்தை நினைவூட்டுகிறது. ஆம் மறுஜென்மம் பற்றிய கதை தான். அதே மாதிரியான பழி வாங்கும் கதை, ஆனால் நகைச்சுவையாக எதுத்திருக்கிறார்கள். லாஜிக் பார்க்காம படத்தை பார்த்தால் நல்லா என்ஜாய் பண்ணலாம்.
ஷாருக்கான் இந்த படத்தில் ஒரு ஜன்மத்தில் சாதிக்க முடியாததை அடுத்த ஜன்மத்தில் சாதித்து காட்டுகிறார். இடைவெளிக்கு முன் வரை 1970களில் நடப்பது போன்று கதையை காட்டி இருக்கிறார்கள். ஷாருக்கானும் அவரது நண்பரும் துணை நடிகர்கள். ஷாருக்கான் தான் ஓம். ஆனால் ஷாருக்கான் ஒரு பெரிய கதாநாயகனாக விரும்புகிறார். அப்போதைய பாலிவுட் டாப் நடிகையாக வருகிறார் இப்படத்தினுடைய நாயகி தீபிகா படுகோனே. இவர் தான் சாந்தி. மிகவும் அழகாக இருக்கிறார், இப்படத்திற்கு பொருத்தமான தேர்வு. அனைவருக்கும் கனவு தேவதையாக திகழும் இவரை ஷாருக்கான் ஒரு தலையாக காதலிக்கிறார், இந்த படத்துல தான், இல்லனா தோணி கொவிச்சுக்குவார். படப்பிடிப்பில் நடக்கும் எதிர்பாராத விபத்து ஒன்றில் இருந்து தீபிகாவை காப்பாற்றி அவரின் நட்பை பெறுகிறார் ஷாருக்கான். பின்னர் அவர் ஏற்கனவே திருமணம் ஆனவர் என்பதை அறிந்து மனம் ஒடிந்து போகிறார். இவருக்கு எல்லா படத்துலயும் இதே பொழப்பு தான்.
தீபிகாவை வைத்து ஒரு மிகப்பெரிய படத்தை "ஓம் சாந்தி ஓம்" தயாரிக்கிறார் ஒரு பெரிய தயாரிப்பாளர். இவர்தான் அர்ஜுன் ராம்பால், இப்படத்தின் வில்லன். இவர்தான் தீபிகாவை காதலித்து திருமணமும் செய்து கொள்கிறார். ஆனால் தீபிகா திருமணம் ஆனவர் என்று தெரிந்தால் அவர் எடுக்கும் படம் ஓடாது என்பதால் அவர்களுக்கு நடந்த திருமணத்தை மறைமுகமாக வைத்து இருக்கிறார்கள். அதை ஷாருக்கான் தற்செயலாக தெரிந்து கொள்கிறார். பின்னர் தீபிகா தான் கர்பமாக இருப்பதாகவும் தான் மேலும் படத்தில் நடிக்க விரும்பவில்லை என்றும் அர்ஜுனிடம் சொல்கிறார். இதனால் தனக்கு பெரும் நஷ்டம் ஏற்படும் என்பதால் தீபிகாவை அர்ஜுன் தனது ஓம் சாந்தி ஓம் பட செட்டுக்கு கூட்டி சென்று அங்கேயே அவரை வைத்து அடைத்து செட்டை எரித்து விடுகிறார். அர்ஜுன் அவ்விடத்தை விட்டு சென்ற பிறகு இதை பார்க்கிற ஷாருக், தீபிகாவை காப்பாற்றும் முயற்சியில் தனது உயிரை விடுகிறார்.
உயிரை விடும் ஷாருக் ஒரு பெரிய நடிகருக்கு மகனாய் வந்து பிறக்கிறார். பிறகு அவர் பெரிய நடிராகி, எப்படி அர்ஜுன் ராம்பாலை பழி வாங்குகிறார் என்பது தான் பிற்பாதி கதை. படத்தில் ஒரு பாட்டில் அனைத்து பாலிவுட் ஸ்டார்களும் வந்து போகிறார்கள். ஏகப்பட்ட ஸ்டார் கூட்டம். நல்ல மார்க்கெட்டிங் உத்தி. முதல் பாதியில் ஷாருக் தீபிகாவை கவர தான் ஒரு தென் இந்தியா ஹீரோ என்று கதை விட்டு தமிழில் டயலாக் பேசுகிறார் இல்ல இல்ல கொலை செய்கிறார். பாதி படம் கலக்க போவது யாரு மாதிரி இருக்குது. 1970களில் வந்த படங்களையும், அதில் வரும் டயலாக்குகளையும் நக்கல் விதுவது போல் உள்ளது. படத்தில் செட்டிங்கும், உடைகளும் மிக அருமை. இறந்து போன தீபிகா படுகோனேவும் மறுபடியும் வருகிறார், ஆனால் இவர் மறுஜென்மம் இல்லை. என்ன கொடுமை சார் இது? கதையில் பல காட்சிகளை சுலபமாக யூகித்து விட முடிகிறது.
ஆக மொத்தத்தில் ஒரு மசாலா படத்தை நகைச்சுவையாக அனைவரும் ரசிக்கும் படியும் கொடுத்து இருக்கிறார்கள். இப்படத்தை ஷாருக்கை தவிர வேறு யார் செய்து இருந்தாலும் சுமாராகத்தான் ஓடி இருக்கும். இப்படத்திற்கு rediff 3.5 ரேடிங் கொடுத்தது கொஞ்சம் ஓவர் தான். ஷாருக்கான் படம் எப்படி இருந்தாலும் புகழ்றாங்கப்பா!
Posted by Sathiya at 3:22 PM 6 comments
Labels: Movie Reviews, சினிமா




















