காலைல எழுந்ததும் மெயில் செக் பண்ணா கைப்புள்ள கிட்ட இருந்து என்னோட வலைப்பதிவுக்கு பின்னூட்டம். ஆஹா ஒரு பெரியாளு வந்து நம்ம பதிவுக்கு பின்னூட்டம் போட்டிருக்காறேன்னு சந்தோஷமா கிளிக்கி பார்த்தா எனக்கு ஏதோ கொக்கி போட்டிருக்கேன்னு எழுதி இருந்தாரு.
அதை பார்த்ததும் வயித்துல புளிய கரைச்சிது. என்னடா நம்மள ஏதாச்சும் கதை கிதை எழுத சொல்லி இருப்பாறோன்னு பயம். நம்ம தான் எழுதுறதுல கத்து குட்டியாச்சே. இந்த சனி, ஞாயிறுல தான PIT போட்டிக்காக போட்டோ எடுக்கனும்னு இருந்தேன். சரி என்னதான் விஷயம்னு பார்ப்போம்...எதுவும் முடியலனா, "அடி வாங்கினது நான் தான். கப் எனக்கு தான்"னு வடிவேலு மாதிரி சொல்லி சமாளிச்சிரலாம்னு முழுசா படிச்சேன். அப்பாடா... இவ்வளோதானா மேட்டர். நன்றிங்க கைப்ஸ்!
ஆமா, இதுவும் ஒண்ணும் சாதாரண விஷயம் இல்லையே. இந்த டிஜிட்டல் கேமரா கண்டுபிடிச்சாலும் பிடிச்சாங்க பக்கத்து தெரு வரைக்கும் கேமரா எடுத்துட்டு போனாலே ஒரு 50 படமாச்சும் கிளிக்கிடறேன். அதுல எங்க இருந்து ஒன்னே ஒன்ன மட்டும் செலக்ட் பண்றது. சரின்னு போன வருஷம் எடுத்த எல்லா படத்தையும் ஒரு லுக் விட்டப்புறம் தான் புரியுது, வேலை ரொம்ப சுளுவுன்னு. நான் ரொம்ப நல்லா எடுத்து இருக்கேன்னு நெனச்சிகிட்டு இருந்த படம் எல்லாம் இப்போ பார்த்தா அவ்வளவா பிடிக்கலை. கடைசியா தேறுன ஒரு ஏழு எட்டு படத்துல இதை போட்டிருக்கேன்.

இதை நான் தென் கொரியா ஊர் சுத்த போயிருந்தப்ப யதேற்சியா எடுத்தது. இதை காட்டி எல்லார் கிட்டயும், படத்த எடுத்தது பி.சி.சத்யா'னு சொல்லி அலம்பினது இன்னும் ஞாபகம் இருக்கு. கேட்டவங்களோட ரியாக்க்ஷன பார்க்கணுமே, பிரியாணியில லவங்கத்த கடிச்ச உடனே ஒரு ரியாக்க்ஷேன் கொடுப்பாங்களே அதே மாதிரி. சரி, அதெல்லாம் எதுக்கு இப்போ. இந்த மாதிரி படம் எல்லாம் என்னாலயும் எடுக்க முடியும்னு எனக்கு காட்டுன படம். சுத்தி வெளிச்சமா இருந்த போதும், எங்கயோ தூர தெரிஞ்ச இந்த சூரிய அஸ்தமனத்தை Canon S3-IS மூலம் 10x zoomல் எடுத்தது. 2007ல் என் மனம் கவர்ந்த படம் இதுதான்.
சரி. இப்போ மூணு பேருக்கு கொக்கி போடணும். யார் யாருக்கு எல்லாம் ஏற்கனவே கொக்கி போட்டாச்சு, இதை ஆரமிச்சது யாருன்னு பார்க்கலாம்னு பார்த்தா போயிட்டே இருக்கு. தலை, கால் கண்டுபிடிக்க முடியல. எனக்கு தெரிஞ்சவங்கள்ல இவங்களுக்கு கொக்கி போடறேன்:
இவங்களுக்கு ஏற்கனவே கொக்கி போட்டாசான்னு தெரியல. (அதை கண்டு பிடிக்க ஏதாச்சும் வழி இருக்கா?)